تغییر در شیوه بروزرسانی وبلاگ آرما

از اونجایی که مطالب کمی جدی‌ترم را در کانال بلاگرام آرما و صفحه اینستاگرامم منتشر می‌کنم، عملا فرصت و انگیزه‌ای برای بروزرسانی اینجا نداشتم؛ تا اینکه به این نتیجه رسیدم که مثلا دهه هفتاد و هشتاد، با اینجا مثل یک وبلاگ واقعی رفتار کنم!

به عبارتی از این به بعد در مورد روزمرگی‌هایم در اینجا می‌نویسم و مطالب جدی‌تر توی همون بلاگرام و اینستاگرام منتشر میشن. از اونجایی که خوندن روزمرگی‌های من احتمالا برای مخاطبای جدیم مهم نباشه، در مورد این روزمرگی‌ها در جاهای دیگه اطلاع‌رسانی نمی‌کنم.

خب بزن که بریم! من کی هستم و چه می‌کنم؟

من علیرضا م. احمدی هستم که از سال‌ها پیش تصمیم گرفتم که در سطح اینترنت به نام آرما شناخته بشم. لیسانس مهندسی کامپیوتر دارم و مقطع کارشناسی ارشد رو هم یه دور تا تهش خوندم ولی سر پایان نامه انصراف دادم و الان دوباره باید از پاییز ۹۹ سراغ یه دانشگاه تازه برم. اعتقادی به تحصیلات آکادمیک دارم؟ نه! پس چرا میرم دانشگاه؟ چون دوست دارم! حداقلش اینه که مجبور نیستم سربازی برم.

اخیرا تصمیم گرفتم که کتاب Linux Kernel Development رو ترجمه و چاپ کنم. فکر می‌کنم که پس از انتشار، گزینه مناسبی برای تدریس در مقطع ارشد بشه. بر خلاف کتاب‌های سیستم‌عامل موجود، این کتاب فقط روی مباحث تئوری صحبت نمی‌کنه و واقعا به شما یاد میده تا بر روی هسته لینوکس برنامه‌نویسی کنید.

تا حالا تجربه ترجمه کردن نداشتم ولی حالا که این کار رو شروع کردم احساس می‌کنم که با سرعت خوبی در حال پیشرفته. سال ۹۹ رو بعید می‌دونم ولی خیلی امیدوارم که این کتاب در سال ۱۴۰۰ منتشر بشه و در اختیار علاقه‌مندان قرار بگیره.

دیگه زیاده گویی نمی‌کنم و سرتون رو درد نمیارم. در آینده بیشتر در مورد کتاب «توسعه هسته لینوکس» و روزمرگی‌های خودم می‌نویسم.

پاسخی به نفرت پراکنی گسترده وبلاگ ورگ نسبت به رشتی‌ها

چندی پیش وبلاگ ورگ به مدیریت امین حسن‌پور مطلبی تحت عنوان «چند نکته در حاشیهٔ یک ادعا» منتشر کرد. متاسفانه این نوشته نیز همانند بسیاری از نوشته‌های قبلی این وبلاگ مانند «معامله‌ای بر سر روح شهر رشت» سراسر از نفرت‌پراکنی علیه رشتی‌ها است.

در ابتدا تصمیم نداشتم که واکنشی نسبت به ادعاهای غیر علمی و نفرت‌پراکنانه این مطلب نشان دهم زیرا احساس می‌کردم که مواضع سیاسی امین حسن‌پور و مجله‌ای که برای آن کار می‌کند برای همه آشکار است. سپس به این نتیجه رسیدم که لازم است که چنین مطالبی به منظور درج در تاریخ نوشته شوند.

در ابتدا از شما دعوت می‌کنم که اصل این مقاله را در خود ورگ بخوانید و سپس درادامه با من همراه شوید.

هدف دفاع / تایید آقای محمدتقی پوراحمد جکتاجی نیست

قبل از هر چیزی باید به این نکته اشاره کنم که هدف از نوشتن این مطلب دفاع / تایید بیانات جناب آقای محمدتقی پوراحمد جکتاجی نیست. اینکه من به بیانات ایشون معتقدم یا نه در این مقاله نمی‌گنجند.

هدف از نوشتن این مطلب بیان خطاهای سهوی یا عمدی است که در نوشته فوق الذکر وجود دارد. پس الزاما این مطلب در خصوص رد و یا تایید «معیار قرار دادن گویش رشتی» نیست.

آقای حسن‌پور تفاوت میان «گویش» و «لهجه» را نمی‌داند

نخستین ادعای غیر علمی منتشر شده در این مطلب لهجه خوانده شدن گویش‌های مختلف زبان گیلکی است. خیلی بعید به نظر می‌رسد که آقای حسن‌پور تفاوت میان «گویش» و «لهجه» را نداند.

گیلکی دارای گویش‌های مختلفی نظیر غربی، شرقی، گالشی و… است. این در حالی است که مردم هر یک از شهرها و یا روستاها ممکن است که دارای لهجه منحصر به فردی باشند.

طبق تعاریف علمی گویش گونه‌هایی از یک زبان است که در کلمات و قواعد دارای تفاوت‌های اندک باشند. اما لهجه نحوه ادا کردن کلمات و جملات توسط افراد است. معمولا لهجه چیزی نیست که اکتسابی باشد ولی زبان و گویش بر خلاف لهجه قابل یادگیری هستند.

به عنوان مثال یک هندی همیشه می‌تواند به زبان انگلیسی و گویش‌های آمریکن و یا بریتیش تسلط پیدا کند ولی سخت می‌تواند در زمان انگلیسی صحبت کردن لهجه هندی خود را نادیده بگیرد.

یک فرد از شرق گیلان همواره می‌تواند به گویش‌های غرب گیلان صحبت کند ولی لهجه وی همواره منحصر به فرد خواهد بود.

حال سؤال این است که آیا لهجه خوانده شدن گویش رشتی توسط امین حسن‌پور یک اتفاق است؟

مغلطه کلانشهر، ایشون حتی به ویکی‌پدیا هم نگاه نکرده است!

طبق تعاریف جهانی به شهرهایی که بالای ۴ میلیون نفرجمعیت داشته باشند کلانشهر گفته می‌شود. طبق این تعریف تهران تنها کلانشهر ایران است.

طبق تعاریف داخلی، شهرهایی که دارای حداقل ۵۰۰ هزار جمعیت باشند کلانشهر محسوب می‌شوند ولی تنها در صورت داشتن ۱ میلیون جمعیت قادر خواهند بود تا از مزایای مالیاتی استفاده کنند.

طبق آمار سال ۱۳۹۵ جمعیت شهر رشت ۶۸۰ هزار نفر است. همچنین بر اساس آمار سال ۱۳۹۰ جمعیت شهرستان رشت ۹۱۸ هزار نفر بوده.

با این تفاسیر جمعیت شهر رشت به خودی خود بالای ۵۰۰ هزار نفر است و نیازی به جعل آمار شهرهای اطراف برای نشان دادن جمعیت بیشتر ندارد. از طرفی جمعیت شهرستان رشت نیز با ۱ میلیون نفر فاصله دارد وامکان استفاده‌های مالیاتی وجود ندارد.

هر چند بدیهی است که قوانین کلانشهرها در مورد شهرها هستند نه شهرستان‌ها! با فرض اینکه شهرستان رشت بالای ۱ میلیون جمعیت داشته باشد کمکی به دریافت مزایای مالیاتی شهر رشت نمی‌کند.

حال باز پرسشی مطرح می‌شود که آیا نویسند ورگ توان یک جستجوی ساده در درون اینترنت را نداشته است؟ من اینطور فکر نمی‌کنم!

بی‌ارزش بودن مطلب از بعد تاریخی

در جایی از مطلب می‌خوانیم «اساسا مرکزیت رشت بسیار متاخر و مربوط به بعد از نفوذ صفویه در گیلان و سپس اشغال آن است.»

صفویان حکومتی بودند که بین سال‌های ۸۸۰ تا ۱۱۰۱ هجری خورشیدی در ایران حکومت می‌کردند. این بدان معناست که وقتی داریم در مورد زمان مرکز شدن رشت صحبت می‌کنیم در حال اشاره به تاریخ ۴۰۰ – ۵۰۰ ساله هستیم!

برای اینکه بتوانید تاریخ ۴۰۰ – ۵۰۰ ساله را بهتر درک کنید کافیست به این موضوع بیاندیشید که کشور آمریکا در حدود ۳۰۰ سال پیش به استقلال رسید!

امین حسن‌پور در نوشته خود جوری از این تاریخ صحبت می‌کند که گویی اشاره آن به عصر معاصر است.

گزاره‌های بی‌سند و غیر معتبر

ورگ در مطلب بالا به گزاره‌هایی اشاره کرده است که هیچ سند معتبری ندارند و صرفا فرضیات امین حسن‌پور و ساخته ذهن وی هستند. در ادامه صرفا به چند تا از آن‌ها اشاره می‌کنم:

  • «…آن بخش برخوردار رشت از بقیهٔ مردم رشت، در انتخاب زبان و سطح آشنایی یا بیگانگی نسبت به فرهنگ قومی هم به خوبی مشهود است.»
  • «لهجهٔ رشتی به این دلیل که اساسا توسعه و شهر شدنش همزمان با ارتباط با غیرگیلکان و ارتباط با پایتخت صفویان و حکومتهای بعدی بوده، بیشترین آمیزش را با فارسی داشت»
  • «در فقدان تاریخ ادبیات فاخر و یا ادبیات مردمی معاصر و با توجه به همهٔ نکات گفته شده، تنها برهان و تنها امید مدافعان معیار شدن گویش رشتی، مرکزیت این شهر و در نتیجه حمایت و دخالت دولت است.»

از این دست از گزاره‌های بی‌سند و غیر علمی در متن به وفور یافت می‌شود.

آقای حسن‌پور خودشان را نماینده فرودستان می‌دانند!

در جایی از متن نوشته شده است «این شکل از ناسیونالیسم البته نه در میان طبقهٔ فرودست رشت بلکه در میان همان بخش از جامعه که هنوز حقوقهای خوبی برای خوش‌خوراک بودن میگیرند شکل گرفته است»

این گزاره نیز هماننده گزاره‌های بی‌سند و منطق بالا است ولی به قدری پوچ بود که لازم است که به طور جداگانه به آن پرداخته شود.

امروزه افراد زیادی از محله‌های فقیرنشین رشت و قشر کم‌درآمد رشتی به حق به دنبال افکار ناسیونالیستی هستند زیرا دقیقا این اقشار هستند که مزه تبعیض را بیشتر از هر قشر دیگری درک می‌کنند.

اتفاقا یکی از گله‌های این قشر از افراد به قدرت رسیدن همشهری‌های آقای حسن‌پور در رشت است. آن‌ها به حق ناراحتند که در شهر خودشان اقلیت هستند و با منابع سرشاری که در شهرشان وجود دارد افرادی از شرق و غرب برایشان تصمیم بگیرد.

قشر ناسیونالیست رشتی معتقدند که منابع هر شهری متعلق به مردم همان شهر است. همانطوری که یک رشتی نباید جای خالی منابع انسانی شهرهای لاهیجان، لنگرود و… را پر کند یک شرق گیلانی هم نباید شغل‌های رشت را اشغال کند.

از معروف‌ترین اقشار با تعصب رشتی می‌توان به هواداران تیفوسی داماش گیلان اشاره کرد. آن‌ها بدون کوچک‌ترین چشم‌داشتی و با صرف نظر کردن از هزینه‌های روزمره خود، مال و جسم و روح خود را وقف رشت و هویت گیلکی می‌کنند.

حرف پایانی

این نوشته ورگ به قدری بی‌معنا، دارای تناقضات بسیار، غیر علمی و احتمالا سرشار از عقده‌های درونی بود که می‌توان در مورد تک تک جملات آن بسیار نوشت. در بالا فقط به بخش‌هایی از اعم آن اشاره شد و تفکر در مورد بقیه آن و قضاوت در موردش را به عقل سلیم گیلک‌های سراسر ایران واگذار می‌شود.

به شخصه امیدوارم که وبلاگ ورگ از مسیر فعلی خود خارج شده و به جای آب ریختن در آسیاب دشمنان گیلک‌ها و مردم گیلان، به کارهای فرهنگی که در آن تخصص دارد بپردازد و مردم شهرها و مناطق مختلف گیلان را بر علیه یکدیگر تحریک نکند.

در پایان روز رشت را خدمت کلیه گیلک‌ها و شهروندان رشتی تبریک عرض می‌کنم.

هویت گیلکی بازیچه سیاست نیست

متاسفانه چندی است که تعداد اندکی از گیلک‌ها در مجلات، سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی خود آشکارا به تبلیغ افکار چپ می‌پردازند. از آن‌جایی که این افکار در بین گیلک‌ها (کسانی که فرهنگ اروپایی را وارد خاورمیانه کردند) طرفدار زیادی ندارند این افراد سعی می‌کنند که با دست گذاشتن بر روی زبان و هویت گیلکی به تبلیغ عقاید خود بپردازند.

به شخصه فکر می‌کنم که هر کسی با هر عقیده‌ای این «حق» را دارد که تفکرات خود را آزادانه تبلیغ کند ولی این حق را ندارد که مردم را «فریب» دهد. از آنجایی که مرز بین آزادی بیان و فریب مردم نامشخص است، من تمایل دارم که دوستان فریبکارمان آزاد باشند که آزادانه دروغ بگویند و از طرف دیگر این وظیفه جامعه مدنی است که در مقابل فریبکاری این افراد ایستادگی کرده و جلوی نشر آن‌ها را بگیرد.

در همین راستا سعی دارم که در چندین مطلب در همین وبلاگ به آشکارسازی فریبکاری رفقای چپ‌مان بپردازم! از شما نیز دعوت می‌کنم که در راستای نوشتن و نشر این دست از مطالب با من همراه شوید.

مطالبی که در آینده منتشر خواهند شد شامل نقش چپ‌ها در ترورهای دهه ۵۰ الی ۷۰ شمسی در ایران، وضعیت اسفناک جوامع چپ از منظر اقتصاد، سیاست، فرهنگ و…، دورویی رهبران چپ و فریب قشر ضعیف جامعه، مورد سوء استفاده قرار دادن کارگران، سوء استفاده از فرهنگ‌هایی نظیر گیلکی و کردی، فدا کردن مردم خودی برای اهداف شخصی، ویژگی‌های شخصی افراد چپ‌گرا از منظر موقعیت اجتماعی، تحصیلی، اقتصادی و… خواهند بود.

از آنجایی که گیلک‌ها با هر نوع عقیده‌ای نسبت به غریبه‌ها برایم در اولویت هستند، در نوشتن این مطالب تا حدالامکان از اشخاص حقیقی و حقوقی گیلک نام نخواهم برد. به هر حال این افراد هم گیلک هستند و برای داشتن جامعه‌ای پویا در نهایت می‌بایست با روشنگری، تربیت و اصلاح به جامعه بازگردانده شوند.

ایجاد کانال آرما در بلاگرام

خوشحالم تا اعلام کنم که چند روزی است که کانال بلاگرام آرما رو در سرویس بلاگرام ایجاد کرده‌ام.

از آنجایی که فعالیت در بلاگرام بسیار ساده است و از طرف دیگر محتوای ایجاد شده در آن در وب قابل جستجو است از این پس بخش بزرگی از محتوایی را که در اینستاگرام و کانال تلگرامم منتشر می‌کردم را در بلاگرام منتشر خواهم کرد.

بلاگرام این شانس را به من می‌دهد که با انتشار مطالب با کیفیت، مطالبم در صفحه نخست و توسط میلیون‌ها نفر دیده شود.

برای دسترسی به کانال بلاگرام آرما به آدرس https://blogram.me/Arma مراجعه کنید و یا از منوی شبکه‌های اجتماعی روی بلاگرام کلیک کنید.

تاریخچه کوییدیچ در ایران

همانند بسیاری از نقاط دنیا کوییدیچ اصلی‌ترین رشته ورزشی جادوگران ایرانی است. این ورزش در دهه ۶۰ میلادی و هم زمان با رشد کوییدیچ در اروپا در ایران محبوب شد. گفته می‌شود که نخستین کوییدیچ بازان ایرانی گیلک‌هایی بودند که به واسطه ارتباط نزدیک با اروپا این ورزش را یاد گرفته و بعدها به سایرین آموزش دادند.

 

تاریخچه باشگاه‌های کوییدیچ ایران

از نخستین باشگاه‌های کوییدیچ ایران می‌توان به «هیپوگراف تهران»، «دیهیم تهران»، «مارلیک گیلان»، «جارو سازی تبریز» و «معجون آبادان» اشاره کرد که از همان ابتدا در لیگ برتر کوییدیچ ایران حضور داشتند. بعدها تیم‌هایی نظیر «جادوگران بندر انزلی»، «ردا جامگان مشهد»، «ققنوس بوشهر»، «کارآگاهان تهران»، «نیمبوس تهران»، «دیهیم خوزستان» و… توانستند در برهه‌هایی در بالاترین سطح لیگ ایران بازی کنند.

گفتنی است که دو تیم «هیپوگراف تهران» و «دیهیم تهران» دو تیم پایتخت هستند که بودجه آن‌ها توسط وزارت سحر و جادو ایران (وسوجا) تامین می‌شود. انتقادات بسیاری در ایران و جهان خصوص تیم‌داری دولتی به وسوجا وارد است. این انتقادات به حدی است که فدراسیون جهانی کوییدیچ بارها جرایم سنگینی را برای این تیم‌ها در نظر گرفته است.

 

وضعیت لیگ برتر کوییدیچ ایران در سال جاری

سال گذشته «هیپوگراف تهران» موفق شد که برای دومین سال پیامی جام قهرمانی کوییدیچ ایران را به خانه ببرد. این ۱۱ امین قهرمانی این تیم در لیگ بتر کوییدیچ ایران بود. در حال حاضر لیگ کوییدیچ ایران به طور ۱۲ تیمی برگزار می‌شود. تیم‌های زیر در لیگ سال آینده حضور خواهند داشت:

  • هیپوگراف تهران
  • دیهیم تهران
  • دیهیم خوزستان
  • جارو سازی تبریز
  • معجون آبادان
  • ققنوس بوشهر
  • ردا جامگان مشهد
  • شانس همدان
  • قالی سواران کرمان
  • سپید عود رشت
  • ردای قم
  • پاتیل اصفهان

 

تاریخچه تیم ملی کوییدیچ ایران

تیم ملی کوییدیچ ایران در سال ۱۹۸۰ تشکیل شد. این تیم در ابتدا متشکل از تیم‌های هیپوگراف و دیهیم تهران و مارلیگ گیلان بود. بعدها با حضور مربیان اروپایی در کوییدیچ ایران، تیم ملی پیشرفت کرد و حتی موفق به ۵ دوره حضور در جام جهانی کوییدیچ شد.

نخستین بازی تیم ملی کوییدیچ ایران با تیم ملی کوییدیچ اوکراین بود. این بازی به میزبانی ایران در بندر انزلی و در استادیوم خانگی تیم جادوگران برگزار شد. با اینکه تیم اوکراین ۱۰۰ بر صفر پیش بود جستجوگر آن زمان ایران (سیروس قالی‌ران) موفق شد که با یک حرکت آنی اسنیچ را گرفته و باعث پیروزی تیم ملی ایران شود.

 

حضور تیم ملی کوییدیچ ایران در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه

تیم ملی کوییدیچ ایران هم‌اکنون موفق شده است برای بار پنجم به جام جهانی کوییدیچ که امسال که در روسیه برگزار می‌شود راه یابد. حریفان ایران در مرحله مقدماتی به ترتیب زمانی بازی مراکش، اسپانیا و پرتغال هستند.

با توجه به قدر بودن تمامی حریفان کسی امیدی به صعود تیم ملی ایران به مرحله حذفی را ندارد. با تمامی این تفاسیر نباید نقش جستجوگر را در بازی کوییدیچ نادیده گرفت. خوشبختانه «علیرضا جادوبخش» جستجوگر تیم ملی ایران فصل خوبی را در لیگ کوییدیچ هلند پشت سر گذاشته است. چنانچه ما موفق شویم که در ابتدای بازی اسنیچ را به چنگ بیاوریم قطعا خواهیم توانست که از گروه خود صعود کنیم.