فحش‌خور باشیم! :)

فحش طبق تعریفی که ویکیپدیا فارسی از استیون پینکر و کتابش «پنجره‌ای به سرشت انسان» آورده است در ۵ دسته زشت‌گویی، هتاکی، بددهنی، دشنام تشدیدی و تخلیه احساسات دسته‌بندی می‌شود.

کسانی که زشت‌گویی و هتاکی می‌کنند هیچ نقطه منطقی در مقابل خود نمی‌بینند تا به خواسته و هدف خود دست یابند و در نتیجه خشم خود را به بیان اینگونه الفاظ خالی می‌کنند.

به عنوان مثال به بازی فوتبال نگاه کنید، تماشاگران زمانی به داور فحاشی می‌کنند که وی تصمیمی به ضرر آن‌ها گرفته است و آن‌ها فکر می‌کنند که با این تصمیم بازی را خواهند باخت.

در دنیای مجازی هم موضوع دقیقا به همین شکل است. فحاشان قشری هستند که از نظر شخصیتی توانایی مباحث منطقی را ندارند، زمانی که با یک مقاله، عکس یا مطلب مواجه می‌شوند که فکر می‌کنند به ضرر آن‌هاست و پاسخ منطقی در مقابل آن ندارند به سراغ فحش می‌روند. نمونه این افراد را به وفور در مقاله «فردوسی، شاعر برجسته، نژادپرست، یا هر دو؟!» دیدم. (که البته نظر بسیاری از آن‌ها را هرگز تایید نکردم.) افراد اصطلاحان پان فارسی که توهمات نژادی در ذهن داشته و برای حمایت از این عقاید حتی حاضرند که از نژادپرستی حمایت کنند.

اما سؤال مهمی که مطرح می‌شود این است که برای مقابله با این افراد چه باید کرد؟ پاسخ کوتاه و ساده‌ست: «فحش‌خور باشیم!» به همین سادگی!

زمانی که شخصی فحاشی می‌کند این معنی را می‌دهد که مطلب شما را پذیرفته است و هیچ بحث منطقی در مقابل آن ندارد. در نتیجه سعی می‌کند که با بیان واژگانی خود را تخلیه کند.  بهترین روش برای مقابله با این افراد نادیده گرفتنشان است زیرا با پاسخ به این افراد در درجه اول در حد همان‌ها پایین می‌آییم و در درجه دوم یک بحث منطقی وارد حاشیه می‌شود و بر روی اشخاص ثالث تاثیر منفی می‌گذارد.

همینطور این را در نظر بگیرید که با فحاشی یک فرد واقعا شما چیزی را از دست نمی‌دهید و چیزی از شما کم نمی‌شود.

در ضمن فراموش نکنید که اگر حوصله داشته باشید و یا به اندازه کافی پولدار باشید که بتونید برای خودتان یک وکیل دست و پا کنید به راحتی ‌می‌توانید این افراد رو به دادگاه بکشید. (با حکم دادگاه  حتی افراد پشت اسامی جعلی در اینترنت تا حدود زیادی قابل شناسایی هستند.)